چندفرهنگ گرایی



چندفرهنگ گرایی

نویسنده: جان پایک
مترجمان:
دکتر سیدمحمدعلی تقوی
دکتر محمدجواد رنجکش

multiculturalism
معمولاً به دو امر متفاوت اطلاق می شود. نخست، واقعیت چندفرهنگ گرایی، یعنی این واقعیت که تعداد فزاینده ای از ملت- کشورها دربرگیرنده ی فرهنگ های متفاوت اند. گاهی این فرهنگ ها از نظر جغرافیایی متمرکزند و گاهی چنین نیستند؛ گاهی با جمعیت بومی زبان مشترکی دارند و گاهی ندارند. این فرهنگ ها رویه های خاص خود را در همه ی زمینه های اجتماعی و زبانی، غذایی، تحصیلی، حقوقی و مالی دنبال می کنند.
در معنای دوم، چندفرهنگ گرایی به جانبداری از سیاست هایی اطلاق می شود که از حقوق گروهی (‌group rights )، رفتار متفاوت و قوانین ویژه ای حمایت می کنند که واقعیت چندفرهنگ گرایی [ یعنی چندفرهنگ گرایی در معنای نخست ] را به دیده ی مثبت مورد توجه قرار می دهند. این سیاست های چندفرهنگ گرایانه ممکن است چارچوبی برای معافیت از قوانین الزام آور عام فراهم آورند، یا دولت را از داوری در برخی حوزه های حساس فرهنگی منع کنند، یا بودجه هایی را برای گروه های فرهنگیِ در معرض تهدید اختصاص دهند. البته این پرسش مطرح می شود که آیا چنین سیاست هایی با لیبرالیسم بی توجه به تفاوت ها سازگارند؟ پاسخ آن است که تعارضاتی میان این دو مشاهده می شود. اما برخی از چندفرهنگ گرایان ( مانند کیملیکا ) معتقدند که حقوقِ گروهی لازمه ی مشارکت کامل افراد در فرهنگ خویش است و اگر قرار باشد اعضای اقلیت ها از منابع لازم برای زندگی کامل و خودمختار برخوردار باشند، چنان مشارکتی ضروری است. اما برخی دیگر مانند برایان بَری سیاست های چندفرهنگ گرایانه را ضدلیبرالی می دانند و محکوم می کنند.
دل نگرانی های کنونی درباره ی آزادی بیان، به ویژه آزادی در انتشار سخنان و تصاویر اهانت آمیز در مورد اقلیت های مذهبی، به تعارضی اشاره دارند که میان لیبرالیسم و دست کم برخی از اشکال چندفرهنگ گرایی وجود دارد. این نگرانی ها از آنجا ناشی می شوند که حساسیت به دغدغه های فرهنگی ممکن است محدودیت هایی را بر رویه های مطلوب لیبرالیسم تحمیل کند. علاوه بر این با توجه به اختلافات آشتی ناپذیر میان مذاهب و فرهنگ ها که گاهی تجلیات خشونت آمیز هم می یابد، به نظر می رسد که خوش بینی چندانی در مورد صمیمیت از نوع چند فرهنگی آن وجود نداشته باشد.
منبع مقاله:
پایک، جان، (۱۳۹۱)، فرهنگ اصطلاحات فلسفه ی سیاسی، مترجمان: سید محمدعلی تقوی- محمدجواد رنجکش، تهران: نشر مرکز، چاپ اول.



لینک منبع

اشتراک گذاری مطلب

انتشار مطالب با ذکر منبع مجاز می باشد.