در راه درمان اعتیاد



 در راه درمان اعتیاد

نویسنده: محمدرضا سرگلزایی

مناسب‌ترین زمان برای شروع درمان، هنگامی است که فرد به انکار خود غلبه کرده است. گرچه برخی بیماران مدتی بین انکار و بصیرت در نوسان هستند اما می‌توان درمان را شروع کرد و در اثنای درمان همچنان به بیمار کمک کرد که انکار خود را رها سازد.
وابستگی می‌تواند جنبه‌های جسمانی، شناختی و هیجانی داشته باشد. گروهی از مواد علاوه بر وابستگی شناختی و هیجانی، ایجاد وابستگی جسمانی نیز می‌کنند. تریاک، هروئین و الکل از این مواد هستند. گروه دیگری از مواد (مانند حشیش) وابستگی جسمانی ایجاد نمی‌کنند و صرفاً وابستگی شناختی و هیجانی- یا به اصطلاح وابستگی روانی- دارند.
برای ترک موادی که وابستگی جسمانی ایجاد می‌کنند و در واقع برای کاهش علائم جسمانی قطع آنها- که بازگیری نام دارد- نیاز به یک دوره‌ی درمان دارویی است. این دوره سم‌زدایی نام دارد. گرچه سم‌زدایی آغاز درمان است اما بخش مهمی از درمان را تشکیل می‌دهد؛ زیرا برای بسیاری از بیماران سم‌زدایی موفق، آغاز امیدوارکننده‌ای برای درمان است. از سوی دیگر گروهی از بیماران نیز به دلیل دشواری علائم جسمانی و یا عدم آموزش مناسب درباره‌ی این دوران، به کلی درمان را قطع می کنند.

نکات قابل توجه برای دوره‌ی سم‌زدایی:

* سم‌زدایی یک درمان طبی است بنابراین لازم است توسط پزشک انجام شود. نکات زیادی وجود دارد که یک پزشک در موقع سم‌زدایی در نظر می‌گیرد از جمله سن فرد، سابقه‌ی بیماری‌های قلبی، کبدی، کلیوی، تشنج، ضربه به سر و علائم بازگیری‌های قبلی و وضعیت نبض، فشارخون، وزن و… بنابراین گرچه ممکن است به نظر شما برسد که تنها چند دقیقه صرف معاینه و نوشتن نسخه شده است اما این چند دقیقه بررسی بر پایه‌ی اطلاعات زیادی استوار است. پس؛ از مصرف خودسرانه‌ی دارو بر مبنای تجربه‌های قبلی‌تان یا نسخه‌های دوستان و آشنایان‌تان خودداری کنید.
دارویی که برای یک بیمار تجویز می‌شود فقط مناسب اوست، بنابراین از مصرف داروهای دیگران یا تعارف کردن داروی خود به دیگران بپرهیزید. برای افراد زیادی این نوع مصرف دارو ایجاد خطر کرده است.
* دوران سم‌زدایی شامل مجموعه‌ای از علائم مشخص جسمانی است که هر یک درمان مشخصی دارد. در کتاب‌های پزشکی درباره‌ی آن، مطالب مشروح و دقیقی نوشته شده است و داروهای ضروری برای این دوران هم در سیستم دارویی رسمی کشور- یعنی داروخانه‌ها- وجود دارند.
بنابراین به دنبال داروهای نایاب و شیوه‌های درمانی غیرمعمول نباشید، به پزشک مورد اعتماد‌تان مراجعه کرده‌اید و دستورات او را رعایت کنید. اگر مشکلی داشتید با او تماس بگیرید. یا خود او می‌تواند مشکل شما را حل کند و یا شما را به پزشکی با تخصص بیشتر ارجاع می‌دهد. از تماس گرفتن با افرادی که تخصص‌شان مشخص نیست، نشانی مشخصی ندارند، فاقد مُهر و نظام پزشکی هستند یا در خارج از مراکز درمانی مشخص و دارای مجوز و تابلو فعالیت می‌کنند بپرهیزید. یاد گرفتن نام چند دارو و تهیه و تزریق آنها کار مشکلی نیست؛ بنابراین برخی افراد که به نوعی با مراکز درمانی ارتباط دارند بدون اینکه اطلاعات علمی و تخصصی داشته باشند وارد کار ترک اعتیاد شده‌اند. این افراد اگر برای‌تان مشکلی به وجود نیاورند، حداقل این است که در صورتی که مشکلی پیدا کنید نمی‌توانند کمک مؤثری کنند.
از مکاتبه یا تماس گرفتن با مراکزی که براساس یک آگهی از طریق تلفن یا پُست، دارو را برای شهرستان‌ها ارسال می‌کنند خودداری کنید. این درمان‌های از راه دور نه علمی هستند و نه تضمینی بر کیفیت خدمات آنها وجود دارد. گرچه ممکن است داروهای گیاهی تأثیر خوبی در بعضی بیماری‌ها داشته باشند، اما زمانی می‌توان آنها را تجویز کرد که در هر بیماری مشخص کار تحقیقاتی علمی بر روی آنها صورت گرفته باشد و توسط پزشک تجویز شوند. اکنون در سیستم دارویی ما داروهای گیاهی متعددی وجود دارند که به شیوه‌های استاندارد داروسازی و با رعایت اصول بهداشتی تهیه می‌گردند؛ موارد مصرف آنها مشخص است و عوارض آنها هم شناخته شده‌اند و توسط پزشک نیز تجویز می‌شوند. اما این که فردی بدون دانش پزشکی و دارویی بسته‌های حاوی گیاهان را به شما بدهد- در دورانی که خدمات استاندارد طبی همه جا حتی در روستاها در دسترس است- به هیچ وجه قابل قبول نیست.
در درمان اعتیادتان به همان روشی عمل کنید که در درمان سایر بیماری‌ها انجام می‌دهید؛ به جست‌وجوی پزشکی می‌روید با تخصص و تجربه‌ی کافی راجع به آن بیماری و نه روش‌های ناشناخته و عجیب و غریب. صحبت‌هایی که راجع به اثربخشی تعویض خون، حجامت، جراحی مغز یا داروهای پاک کننده‌ی خون از مواد می‌شود علمی نیست. در اعتیاد درمان معجزه‌آسایی وجود ندارد، برای درمان اعتیاد پزشک باید تخصص و تجربه داشته باشد و بیمار انگیزه و حوصله.
* علائم جسمانی ترک تریاک و هروئین عبارتند از بی قراری، لرزش، بی خوابی، تعریق، تپش قلب، تغییرات فشار خون و نبض، اسهال، دل پیچه، تهوع و استفراغ، درد و گرفتگی عضلانی، بی حالی و ضعف.
برای هر بیمار شکل علائم و شدت آن متفاوت از دیگری است. بنابراین ممکن است برای یک بیمار تجویز دارو برای درمان اسهال ضرورت داشته باشد و برای بیمار دیگر تجویز دارو برای آنها تهدید جانی را به دنبال داشته باشد. حتی اعتقادهای عجیب و نادرستی هم دارند. مثل این که می‌گویند: اگر کسی که هروئین تزریق می‌کند ترک کند دچار سکته می شود! این حرف‌ها را کسانی به شما زده‌اند که یا دوست دارند مانع درمان شما شوند تا خودشان تنها نمانند و یا آن قدر در عمق انکار فرو رفته‌اند که برای ادامه‌ی مصرف خود ضرورت حیاتی می‌تراشند!
ترک الکل و داروهای وابستگی‌زا همچون فنوباربیتال و مپروبامات سخت‌تر و خطرناک‌تر است. ترک این مواد ممکن است حالت‌های تشنج و اختلال هوشیاری ایجاد کند. به همین دلیل به بیماران توصیه می‌کنیم برای ترک تریاک یا هروئین خود را به چنین موادی وابسته نکنند. این جایگزینی مشکل را بیشتر می‌کند. باور نادرستی وجود دارد که الکل برای ترک ترکیبات تریاک خوب است، خون را زودتر پاک می‌کند و علائم را آرام می‌کند. به یاد داشته باشید که بیماری را با بیماری دیگر درمان نمی‌کنیم و وابستگی به الکل و برخی داروها که خودسرانه مصرف می‌شوند همچون فنوباربیتال، مپروبامات، دیازپام، دی فنوکسیلات،‌آرتان و… گاهی شدیدتر، پرعارضه‌تر و خطرناک‌تر است. بنابراین در جست و جوی چنین جایگزین‌هایی نباشید.
* گرچه استفاده از بعضی ‌ترکیبات مخدّر همچون متادون و بوپرنورفین برای درمان بازگیری مورد تأیید است، اما این کار باید توسط پزشک و با دانش کافی و در کنار درمان‌های روان شناختی انجام شود. در غیر این صورت ممکن است خود مسأله ساز شوند. برای مثال چندی است در کشور ما آمپول‌های بوپرونورفین با اسامی تجاری مثل تمجیزک، نورجیزک، اورجیزک، تیدی جزیک و… رایج شده است. استفاده از بوپرنورفین در بازگیری فقط در شکل قرص زیرزبانی مورد تأیید است و استفاده از این آمپول ها- به ویژه تزریق وریدی آنها- برای بسیاری از بیماران وابستگی شدیدتر از وابستگی به تریاک ایجاد کرده است و متأسفانه مصرف آنها را از فرم کم خطرتر تدخینی به فرم پرخطر تزریقی تغییر داده است.
* وقتی دچار هر بیماری می‌شوید مدتی را صرف استراحت و درمان می‌کنید و چند روزی کارتان را تعطیل می‌کنید اما برخی معتادان در جست‌و جوی ترک بدون درد و ناراحتی هستند. آنها می‌گویند می‌خواهیم از کار نیفتیم، همچنان سرپا باشیم و کارمان را تعطیل نکنیم، بهانه‌های متعددی نیز دارند مثل این که شرایط شغلی ویژه‌ای دارند که نباید تعطیل شود و…
به آنها می‌گویم اگر دچار یک بیماری دیگر می‌شدند که نیاز به استراحت داشت، مثلاً سکته‌ی قلبی می‌کردند یا پاهای‌شان در اثر تصادف می‌شکست با این شرایط شغلی ویژه چه می‌کردند؟ این نیز یک بیماری است و نیازمند استراحت و درمان.
* بیماری که دوران بازگیری را می‌گذراند نیاز به پرستاری و تغذیه‌ی مناسب دارد. از آنجا که بیشتر داروهایی که برای بازگیری تجویز می‌شوند تغییرات فشارخون یا خواب آلودگی ایجاد می‌کنند بیمار باید از رانندگی و کار کردن با دستگاه‌های خطرناک خودداری کند، به تنهایی از خانه بیرون نرود و در ساعاتی نیز که در خانه می‌گذراند یکی از اعضای مطلع خانواده از او پرستاری کند.
چند روز اول بازگیری به این روال می‌گذرد و برای اکثر افراد چنین امکاناتی وجود دارد اما بعضی بیماران از این که فردی از نزدیکان از آنها مراقبت کند عصبانی می‌شوند، آنها او را بیشتر به چشم یک مراقب و پلیس می‌بینند تا به چشم یک پرستار. این اشتباه گاهی ناشی از بیمار است و گاهی ناشی از پرستار. اگر بیمار فردی باشد که میل زیادی برای تهیه و مصرف دوباره‌ی مواد داشته باشد و نگران این باشد که دیگران مانع مصرفش شوند گاهی برای انکار وابستگی خود و میل به مصرف، انگیزه‌های خود را فرافکنی می‌کند و به خود می‌گوید: این من نیستم که میل به مصرف دارم، این اوست که به من مشکوک است و مرا می‌پاید و مرا تحریک به لجبازی و مصرف دوباره می‌کند!
گاهی هم پرستار بیمار از فرصت استفاده می‌کند و تمام دقایقی که نزد بیمار است صرف سرزنش، نصیحت، تحقیر و شماتت بیمار می‌کند، آنچنان که به قول بیماران تبدیل به یک سوهان اعصاب می‌شود. بیمار در لحظه‌های ناراحتی جسمانی، بی قراری، درد و کوفتگی حوصله‌ی سرزنش شنیدن ندارد. او نیاز به استراحت، دارو و سرگرمی دارد، زمان بحث درباره‌ی دلایل مصرف و چگونگی اجتناب از آن و بازسازی شناختی و روانی در آینده- در دوران روان درمانی- فراخواهد رسید. عجله نکنید و شکیبا باشید.
از نظر تغذیه نیز لازم است ضروریات بدن بیمار تأمین شود. بنابراین مصرف غذاهای حاوی کالری بالا- مثل شیرینی‌جات و مایعات کافی و در صورت نداشتن بیماری قلبی، فشارخون بالا، بیماری‌های کبدی و کلیوی مصرف نمک کافی توصیه می‌شود.
خانواده باید توجه داشته باشند که بی اشتهایی، تهوع و استفراغ و دل پیچه‌ی بیمار مانع از این است که بیمار غذاهای سنگین و پرحجم بخورد. بنابراین اصرار نکنند که در هر وعده مقدار زیادی غذا به خورد او بدهند. او باید در وعده‌های متعدد (بارها در روز) غذاهای سبک و کم حجم بخورد. بیمارانی که دچار اسهال می‌شوند تحمل غذاهای چرب را ندارند و لازم است مایعات و نمک کافی دریافت کنند. خوراکی‌هایی مثل برنج، نان توست شده، سیب و موز در کاهش شدت اسهال‌شان کمک می‌کند و تنها داروهای ضداسهالی که توسط پزشک تجویز شوند را می توانند استفاده کنند.
* کم خوابی- و گاهی حتی بی خوابی- در دوران بازگیری طبیعی است. گرچه داروها کمک می‌کنند که بیمار کمی بیشتر بخوابد اما خواب بیماران در این دوران سبک است. بالا بردن مقدار داروها یا استفاده‌ی خودسرانه از داروهای خواب‌آور توصیه نمی‌شود. بهتر است بیمار برای ساعات شب خود سرگرمی‌هایی فراهم کند که کمتر حوصله‌اش سر برود، مطالعه، جدول حل کردن، تماشای فیلم، رادیو گوش کردن و اگر ممکن باشد دوست هم صحبتی که پرحوصله و خوش صحبت و همدل باشد و بتواند پا به پای بیمار بیدار بماند، سرزنش و شماتت نکند و خود نیز مصرف کننده‌ی مواد مخدر و الکل نباشد، کمک مؤثری است.
بیماران باید سعی کنند در ساعات روز کمتر بخوابند تا خواب شبانه‌شان بیشتر شود. حتی اگر در طی روز خواب آلوده باشند بهتر است خود را با صحبت، سرگرمی، قدم زدن یا نرمش‌های ساده و دوش گرفتن مشغول کنند و کمتر بخوابند تا شب‌ها خواب بیشتری داشته باشند. چرا که شب که همه می‌خوابند بیمار بیشتر کلافه و بی حوصله می‌شود.
بعضی علائم بازگیری مثل بی خوابی به تدریج و با گذشت زمان بهتر می‌شود. این که با مصرف زیاد داروهای خواب‌آور سعی کنید شبی هفت یا هشت ساعت بخوابید، کار درستی نیست. این کار بهبودی شما را بیشتر به تأخیر می‌اندازد.
* برای بعضی بیماران ممکن است بستری شدن در بیمارستان لازم باشد. این بیماران کسانی هستند که در طی سم‌زدایی سرپایی قادر به کنترل خود نیستند و اقدام به مصرف می‌کنند، یا محیط آرام و مطمئنی ندارند، یا علائم بازگیری شدید و غیرقابل تحمل دارند که نیاز به تجویز دارو با دوز بالا، ویزیت‌های مکرر پزشک و مراقبت‌های پرستاری دارند. به هر حال بخش قابل توجهی از بیماران هم نیاز به بستری ندارند و می‌توانند دوران بازگیری را به طور سرپایی بگذرانند.

در بعضی شیوه‌های سم‌زدایی که در بیمارستان و برای بیماران بستری اعمال می‌شود همچون سم‌زدایی سریع و فوق سریع این دوره بسیار کوتاه می‌شود- تا حد یکی دو روز- اما در درمان سرپایی علائم بازگیری بین یک تا دو هفته طول می‌کشند و سپس شدت علائم کم می‌شود و بیمار می‌تواند نسبتاً به کار عادی خود برگردد. از این جهت می‌گوییم نسبتاً که بسیاری از علائم به تدریج رفع می‌شوند و این انتظار که بیمار به یکباره در روز دهم مشغول کار بدنی شدید شود عملی نیست. در این کار عجله موجب شکست می‌شود:

در جلسه‌ی گروه درمانی یکی از اعضای گروه که به تازگی دوران سم‌زدایی را به پایان برده بود اصرار داشت که راهی را به او نشان دهیم که هرچه زودتر بتواند کار قبلی‌اش را انجام دهد. این بیمار فروشنده‌ی شیشه‌ی سکوریت بود و می‌گفت در دوران مصرفش درهای شیشه‌ای سنگینی را که باید توسط دو نفر جابجا شوند، یک تنه جابه جا می‌کرد.
او تصور می‌کرد خیلی قدرتمند است غافل از این که اثر تحریکی و تخدیری موادمخدر باعث شده بود که او متوجه خستگی و فشاری که بر بدنش وارد می‌آید نشود- در واقع به گونه‌ای دوپینگ می‌کرد- بنابراین باری بیش از توان جسمانی‌اش برمی داشت، لاغر و فرسوده و حتی بهتر است بگویم مچاله شده بود. مطمئن بودم که دچار مشکلاتی در ستون فقراتش شده است اما اثر ضد درد تریاک مانع درک آن می‌شد. تصور می‌کرد منفعتی را کسب کرده است که به اندازه‌ی دو نفر بار برمی‌دارد. اما از خاطر برده بود که به اندازه‌ی دستمزد یک شاگرد اضافی بابت تریاک پول می‌دهد و از آن سو چند سال بعد مجبور است چندین برابر هزینه‌ی درمان آرتروز و دیسک کمر خود را بپردازد یا مقادیر زیادی مخدر مصرف کند تا از درد رنج نکشد. اما با کمال تأسف دنبال این بود که هرچه سریعتر به همان وضعیت قبلی برگردد.
او نمی‌دانست که گاهی عدم بازگشت به اعتیاد نیاز به تغییر سبک زندگی دارد.
یکی از اعضای گروه با ذکر تجربه‌های خودش توضیح داد که نمی‌توان هیچ تاریخ قطعی تعیین کرد. دوران بهبودی برای هر کس سیری متفاوت دارد. دیگری قانعش کرد که روالی که تاکنون داشته روال درستی نبوده که لازم باشد به آن برگردد ولی او می‌گفت چون تاکنون این طور کار می‌کرده‌اید اگر شیوه‌ی کارش را عوض کند شاگردان و همکارانش می‌فهمند که او بیمار است. او خود را قانع کرده بود که هیچکس تا حالا نفهمیده من مصرف کننده‌ی مواد هستم! در واقع انکار بیماران گاهی حیرت‌انگیز می‌شود.
این مرد همان طور که گفتم به معنای واقعی کلمه مچالهشده بود، تصور نمی‌کردم کسی با دیدن او، وی را سالم انگارد، اعضای گروه درمانی سعی کردند با ذکر وضعیت خود و انکارشان او را قانع کنند که چنین نیست و خیلی‌ها تاکنون متوجه بیماری‌اش شده‌اند اما او مقاومت می‌کرد، گاهی رو به رو شدن با واقعیت صریح، بسیار دشوار است. بالاخره به او پیشنهاد کردم اگر فکر می‌کند کسی متوجه بیماری‌اش نشده و نمی‌خواهد کسی بو ببرد! می‌تواند به آنها بگوید دچار کمردرد شده و دکتر او را از برداشتن بار سنگین منع کرده است. این پیشنهاد را پذیرفت.
-مسائل متعددی ممکن است پس از بازگیری رُخ دهند که نیاز به مداخله‌ی درمانی داشته باشند بنابراین لازم است بیمار تا مدت‌ها ارتباط خود را با درمانگر (پزشک، روان پزشک، روان شناس، مشاور، مددکار اجتماعی) یا با برنامه‌ی درمانی (تیم درمان، گروه خودیاری) حفظ کند.
بنابراین محققان به این نتیجه رسیده‌اند که هرچه بیمار زمان بیشتری را در برنامه‌ی درمانی بگذراند احتمال موفقیت او در درمان بیشتر می‌شود.
خیلی از بیماران از مشکلات جنسی به ویژه از انزال زودرس در رنج هستند آنها از مطرح کردن این مشکل با درمانگرشان شرم دارند یا فکر می‌کنند در این مورد کاری نمی‌شود کرد و تنها علاج این قضیه استفاده از مواد مخدر است که البته این طرز تفکر اشتباه بزرگی است. انزال زودرس هم قابل درمان است. روان پزشکان روش‌های متعدد درمان دارویی و تکنیک‌های سکس تراپی را به بیماران‌شان ارائه می کنند که این مشکل را مرتفع می‌کنند. ضمن این که شدت این مشکل با گذشت دوران بازگیری کاهش می یابد.
متأسفانه بعضی بیماران ما آن قدر با همسر خود رودربایستی داشتند که قادر نبودند به راحتی در این مورد برای همسرشان صحبت کنند و به او بگویند که برای درمان انزال زودرس نیاز به زمان است و وضعیت قبلی آنها که نزدیکی بسیار طولانی داشته‌اند یک وضعیت طبیعی نبوده، آنها از این که نزدیکی‌شان این قدر زودگذر است و باعث ارضای همسرشان نمی‌شود شرمسار می‌شوند، خود را ناتوان و بی عرضه می‌بینند و آن قدر تحت فشار قرار می‌گیرند که اقدام به مصرف مواد می‌کنند. در طی برنامه‌ی درمانی، ما مشکلات جنسی بیماران‌مان را درمان می‌کنیم و به بیمار و همسر او در این مورد آگاهی می‌دهیم.
گروهی از بیماران هم مشکلات جسمانی مزمنی دارند که با رفع اثر تسکینی مواد، خود را نشان می‌دهند. مثلاً مدت‌ها پوسیدگی دندانها یا آرتروز زانو وجود داشته و بیمار متوجه آن نبوده اکنون باید به درمان این مشکلات نیز بپردازد.
-بعضی بیماران هم به مشکلات زمینه‌ای روان پزشکی دچار هستند. مثلاً افسردگی، اضطراب منتشر، بی تابی و بی قراری یا ترس‌های بیمارگونه دارند. ولی تخدیر مواد مانع از درک این حالات بوده و اکنون به درمان روانپزشکی نیاز دارند. بنابراین لازم است بیمار مدت‌ها با درمانگر خود ارتباط داشته باشد و مشکلاتش را با او مطرح کند. همه‌ی بیماری‌ها با یک نسخه درمان نمی‌شوند. بعضی بیماری‌ها نیاز به درمان طولانی مدت دارند. بیشتر بیماری‌های روان پزشکی این چنین هستند. مثلاً درمان کاملی افسردگی حداقل به شش ماه زمان نیاز دارد. بنابراین در این راه عجله مضرّ است، اگر حوصله کنید، هر هفته از هفته‌ی قبل بهتر خواهید بود، درمان این چنین نیست که یک روز از خواب بیدار شوید و ببینید همه چیز عوض شده و شما سالم و سرحال هستید. بیماری آرام آرام آمده و آرام آرام نیز خواهد رفت. شما پله پله به عمق چاه بیماری فرو رفته اید، پله پله هم نردبان سلامتی را بالا بیایید.
سلامتی شهری نیست که یک روز به آن برسید، سلامتی راهی است که امروز می‌پیمایید؛ خوشبختی و سعادت هم همین طورند آنها مسیرند نه مقصد.
بعضی بیماران سلامتی را قله‌ای می‌دانند که یک روز باید به آن برسند و وقتی فاصله خود را تا آن قله می‌بینند ناامید می‌شوند. چنین قله‌ای وجود ندارد، سلامتی حدی ندارد، حتی افرادی که اعتیاد نداشته‌اند نمی‌توانند خود را در آن قله فرض کنند. برای آنها نیز راهی برای بالاتر رفتن وجود دارد، قله‌ها پشت قله‌ها و هر روز برای رفتن راهی هست و سلامتی همین حرکت است در مسیری رو به بالا. اگر امروز در این راه هستم سالمم، پس امروز فقط برای امروز تلاش می‌کنم، دیروز به پایان رسیده است و فردا نیز فرصت خود را خواهد داشت.

فقط برای امروز

به خودت بگو: فقط برای امروز افکارم را بر روی بهبودیم متمرکز خواهم کرد. زندگی می‌کنم و بدون مصرف هیچ‌گونه ماده‌ی مخدر روز خوبی خواهم داشت. فقط برای امروز برای خود برنامه‌ای خواهم داشت و به بهترین شکلی که بتوانم آن را دنبال خواهم کرد.
فقط برای امروز سعی خواهم کرد که از زاویه‌ی بهتری به زندگی‌ام نگاه کنم.
فقط برای امروز ترسی نخواهم داشت.
فقط برای امروز به روابط تازه‌ام و آنها که چیزی مصرف نمی‌کنند و راه تازه‌ای برای زندگی پیدا کرده‌اند فکر خواهم کرد.
منبع مقاله :
سرگلزایی، محمدرضا، (۱۳۹۰) ، راهی برای رهایی از اعتیاد، مشهد: انتشارات قدس رضوی، چاپ اول



لینک منبع

اشتراک گذاری مطلب

انتشار مطالب با ذکر منبع مجاز می باشد.